Rol
En dan zit ik met een huis vol pubers. Mijn vrouw is op haar werk, ik bewaak het fort, maar mijn verdedigingslinies zijn gebroken, er is een horde eersteklassers binnengedrongen. Onze oudste en haar vrienden en vriendinnen. Ze hebben huiswerk dat ze samen moeten maken. Jaja. Op vrijdagmiddag.
Ik wist dat ze zouden komen, dus ik ben al even naar de winkel geweest voor koekjes en frisdrank. En chips? Nee, geen chips, je kunt het relaxte en ruimdenkende vaderschap ook overdrijven. De eerste gasten heb ik nog zien binnenkomen, ik had even wat te doen in de keuken. Nee, echt, ik hield geen oogje in het zeil.
Nu zit ik op mijn werkkamer, met de deur dicht. Hoeveel pubers zouden het inmiddels zijn? Waar zouden de koekkruimels allemaal terechtkomen? Mijn werkkamer is geluidsdicht geïsoleerd, misschien uit de tijd dat de vorige bewoners pubers hadden. Alleen als ik mijn best doe hoor ik het rumoer van beneden. Gelach, geloof ik. Ze zullen het wel gezellig hebben.
Een week of wat geleden kwam ik een oud-collega tegen die ik lang niet had gezien. ‘En?’ vroeg hij met een bezorgde blik, toen hij hoorde dat ik inmiddels een puberdochter had. ‘Is het heftig?’ ‘Een puber in huis? Niks heftigs aan,’ hoorde ik mezelf zeggen. ‘Pubers doen niet moeilijk als hun ouders hun nieuwe rol maar accepteren. Ergens in de coulissen.’
Ik verbaasde mezelf met die wijsheid en mijn oud-collega zei dat hij het een ‘verrassend perspectief’ vond.
Nu zit ik me af te vragen hoe hij dat bedoelde. Nee, heftig is het niet, maar rustig achter mijn computer zitten is ook wat anders. Zal ik niet tóch even gaan kijken? Een rondje cola inschenken? Overdrijf ik mijn nieuwe rol niet een beetje? Wat is dat voor vader, die zich opsluit als zijn dochter een huis vol visite heeft, zogenaamd omdat hij het druk heeft met zijn werk?